Niki Terpstra kan na sleutelbeenbreuk zijn ‘Vlaanderens Mooiste’ vergeten
Wanneer hij over de Grote Markt in Brugge sprak, deedhet verlangen zijn stem trillen. Op dit plein voor het statige Belfort wordt de koers verheven tot een heiligdom. Nergens anders is de adoratie voor de wielrenners zo groot. De magie van de Ronde van Vlaanderen komt hier tot leven. Iedere coureur beseft vlak voor deze middeleeuwse wachttoren waarom de Vlaamse klassieker tot de hoogmis van de wielersport werd omgedoopt.
Maandenlang keek Niki Terpstra naar komende zondagochtend uit. Hij wist hoe het voelde om hier de presentielijst te tekenen. Het gaf kippenvel, al was hij toen steeds slechts één van de 198 renners die mocht starten. Dit weekeinde zou hij echter als een gezalfde in de Brugse binnenstad worden onthaald. Geroemde verzetsstrijders Jan Breydel en Pieter de Coninck zouden in hun eigen nederzetting voor even in zijn schaduw staan. Als lid van de belangrijkste Vlaamse familie (de QuickStep-formatie) zou het applaus ditmaal ook speciaal voor hem zijn. Al waren die toejuichingen chauvinistisch gezien vooral bedoeld als motivatie dat die ‘Ollander’ zich helemaal leeg zou rijden voor hun Tommeke Boonen.
In januari op het trainingskamp in het Spaanse Calpe sprak Tersptra al over deze eerste zondag in april. De Nederlands kampioen herinnerde zich hoe hij als kleine jongen gefascineerd naar de ploeg van Lefevere had zitten kijken. Hoe Mapei de Vlaamse klassiekers domineerde. In zijn dromen zag hij zich al voor die ploeg rijden. De dag waar hij al zo lang naar hunkerde, kwam ineens akelig dichtbij.
Drie dagen voor D-Day sloeg het noodlot toe. Hoe bizar kan tegenspoed zich aftekenen. Aan de kust bij De Panne werd Terpstra tijdens de afsluitende tijdrit geschept door een windvlaag. Letterlijk werd hij met fiets en al de lucht in getild om met een daverende klap naar het asfalt te worden gesmeten. Hij brak de val met zijn schouder, maar daarmee krakte zijn sleutelbeen. Ploegleider Tom Steels moest nog vol in de remmen en kon zijn auto slechts enkele decimeters voor hem tot stilstand krijgen. ,,Het is niet goed”, was Terpstra’s eerste conclusie. Geen mens die zijn eigen lichaam beter kan inschatten dan een gevallen renner.
Honderd meter achter het podium werd Terpstra de ploegbus van QuickStep in geholpen. Zijn hoofd gebogen, zijn linkerarm half hangend, de pijn op zijn gelaat. ,,Verdoemme”, zei een aangeslagen ploegleider Wilfried Peeters. ,,Dit konden we missen als kiespijn.”
Hoofdschuddend hoorde teammanager Patrick Lefevere de uitleg van de dokteren aan. Voor zijn ploeg is het wegvallen van de Noord-Hollander een dag voor de belangrijke aprilmaand een drama, maar in eerste instantie stond de Vlaming stil bij de ellende voor de renner zelf. ,,Niki kon bij een andere ploeg veel meer verdienen, maar koos juist voor de klassiekers bewust voor onze ploeg. Hij wilde in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix presteren en geloofde juist dat hij in onze kleuren op dit terrein tot de beste prestaties kon komen.”
Afgelopen zaterdag bewees Terpstra dat al in de E3 Prijs Harelbeke. In de uitslag was het niet direct af te lezen, maar voor de kenners was hij achter Fabian Cancellara de beste man van de wedstrijd. ,,Niki baalde na afloop als een stekker”, vervolgde Lefevere. ,,Hij had in Harelbeke een resultaat willen neerzetten. Misschien had hij tactisch slimmer kunnen rijden, maar zijn optreden stemde ons tevreden. Hij was klaar voor de grote klassiekers. Hij had ons getoond dat hij samen met Sylvain Chavanel de joker van onze ploeg was. Achter Boonen hadden zij een vrije rol. Twee troeven die je kunt meesturen in elke groep en die weten wat het is om het af te maken. Zo’n man vervang je niet.”
Het voorjaar 2011 had de definitieve doorbraak voor Terpstra moeten worden. Zijn prestatie op het WK in Geelong (waar hij op 150 meter van de streep werd achterhaald) zou hij nu bevestigen. In De Panne eindigde zijn missie. Andere schaduwfavorieten als Stijn Devolder (enorme jaap in elleboog) en Leif Hoste (verwondingen gezicht en knie) gingen in deze driedaagse ook hard onderuit, maar krijgen nog de kans om te herstellen.
Nederlands belangrijkste troef voor de kasseienklassiekers stapte gisteren lijkbleek en met zijn arm verpakt in een mitella in de ambulance van het Rode Kruis Vlaanderen. Het bleek het kruis van zijn ‘Vlaanderens Mooiste’.
Bron: telegraaf.nl
