Vandaag was een typische etappe waar de vroege vlucht het tot aan de meet zou halen. Heel veel renners trokken dan ook in de aanval. Daardoor duurde het tot aan de eerste berg, na 50 km, tot er eindelijk een groepje wegreed. Het was echt volle bak koers geweest, peloton in drie stukken geslagen en iedereen zat aan zijn limiet. Ik voelde dat dit Het moment was dus ik moest mee. Met deze aanval ben ik zo diep gegaan dat ik daar niet meer van herstelde. Maar ik was blij dat ik meezat. Totdat het peloton druk begon te zetten van achter. Hierdoor moesten wij in de kopgroep versnellen en dat was nou net wat ik niet kon gebruiken. Mijn 5 medevluchter zijn allemaal goede klimmers en het tempo lag op het steile gedeelte van de zwaarste klim van de dag iets te hoog voor mij. Door het lange aanklampen ben ik helemaal kapot gegaan. Het peloton haalde mij met rap tempo een stuk later in op een van de volgende klimmen, een rot moment. Nooit heb ik in het peloton gezeten want ben meteen gelost. De rest van de etappe heb ik nog moeten vechten om in een grote geloste groep te komen en zo binnen tijd te finishen. Deze dag was voor mij echt afzien. Rustdag komt gelegen!