Nadat we gister onder de brandende zon reden, startte we vandaag in de stromende regen. Gelukkig was het niet koud wat een dag in de regen koersen een stuk minder vervelend maakt. Als het regent bij de start twijfelt elke renner over welke kleding hij zal aantrekken. In de bus vraagt iedereen aan elkaar wat ze gaan aantrekken. Er wordt 10 keer aan de verzorgers die buiten staan gevraagd hoe koud het is en er worden vele blikken naar buiten geworpen hoe de lucht eruit ziet. Als je te weinig aantrekt kan je het wel eens erg koud gaan krijgen, maar start je met een dik regenjack en het gaat snel van start, dan kan je jezelf flink opblazen.

Vaak zie je bij de start aan de renners van verschillende ploegen hoe de sfeer in hun bus is geweest. Alle renners van dezelfde ploeg zijn namelijk vaak hetzelfde aangekleed. Van de ene ploeg staan alle renners met dikke regenjacks aan de start. Daar is in de bus dus gezegd dat het wel eens een koude dag kan gaan worden. Maar er zijn ook ploegen met alleen een dun vestje aan. Bij die ploegen hebben de renners elkaar opgestookt dat het een snelle start gaat worden.

Zelf heb ik voor een dun regen bodywarmertje gekozen, dit was precies goed. Koud was het niet en de start ging ook even redelijk hard. Ik was blij dat ik goed hersteld was van de aanval van gister en bold de hele dag lekker in het peleton mee. In de finale voelde ik me beentjes van gister wel en begon daardoor te ver van achter in het peloton aan de finale. Daar kwam ik op de kant te hangen, kon het tempo niet meer bijbenen en moest 8 km voor de finish lossen. Een schrale troost dat er al een flinke groep gelost was en ik dus niet de enige was die de verradelijke finale en het hoge tempo niet meer konden bijhouden. Het was weer een pittige typische Tour dag.

Groeten, Niki