Om 7:45 uur stond de uci voor m’n hotelkamer deur. Wij renners slapen hier in Spanje tot ongeveer tien uur i.v.m. met het late starten en finishen van de etappes. In verhouding voor iemand die bijvoorbeeld normaal om acht uur opstaat, stonden die idioten dus om kwart voor zes voor mijn deur.
Nadat ik snel een broek en shirt had aangetrokken liep ik, met een bewaker (chaperon) in mijn schaduw naar beneden. Aangekomen in de controle ruimte was er nog niemand aanwezig en stond er nog niets klaar om de controle uit te voeren. De uci commissaris ging eerst nog de ploegleider wekken en dan alles klaar zetten. Het was niet in hem opgekomen om eerst alles klaar te zetten, dan de ploegleider wekken en dan als alles klaar staat de renner te wekker die dezelfde dag nog 190 kilometer moet fietsen. Want stel je voor dat ik in de gaten had gehad dat de uci in het hotel rondliep, dan had ik misschien wel kunnen vluchten naar het strand van Malaga ofzo. Nee, zo snel mogelijk de renner uit zijn nodige nachtrust halen, chaperon erbij zodat hij niet meer kan vluchten, en dan rustig aan de rest werken.
Het komt natuurlijk omdat ik gister in de vroege vlucht zat, dus dachten ze, die Niki is vluchtgevaarlijk. Het duurde dus een eeuwigheid voordat ik m’n plas had afgeleverd. Daarna ben ik weer in bed gekropen om nog eventjes wat slaap te pakken, geen lekker begin van de dag.
Dan de etappe, die was echt vervelend. Het was warm en vochtig, het zweet droop bij elke beklimming dan ook van me af. Het ging ook nog de hele dag op en af. Daarbij voelde ik de beentjes nog best van gister dus voor mij was dit niet echt een dag om van te genieten.
Groeten, Niki
